Można to zrobic na przykładzie mojej historii, a było to tak:

Na wczasach zachorowaliśmy. Ja i troje dzieci. Po przyjeździe od razu do lekarki, ale były tylko dwa miejsca (czyli pół godziny) Lekarka oczywiście się spóźniła 15 minut, nie chcę wnikac co robiła. Na prośbę czy zbadałaby również mnie, odpowiedziała, że nie ma miejsca. Zbadała dzieci hurtem, wypisała antbiotyki i co było potrzebne, no to ja poprosiłam o zwolnienie na dzieci. No to niezadowolona powiedziała, że skoro i tak musi wyciągnąc kartę, to już mnie zbada, no i wyszło zapalenie oskrzeli, antybiotyk itd. No to się pyta czy pracuję w soboty, a ja tak, pracuję cały tydzień na własny rachunek ( no bo kto by przyjął na pół etatu matke trójki dzieci do pracy, więc żeby sie nie narażac na większe upokorzenia mam własną firmę ) No to dostałam zwolnienie na 6 dni. Całe badanie naszej rodzinki razem z wypisaniem papierków do zwolnienia trwało pół godziny. Księgowa za dostarczenie papierków do ZUSu wzięła 30 zł.  Po półtora miesiąca dostałam (POCZTĄ!) przekaz z ZUSu, świadczenie chorobowe za te 6 dni w wysokości 36 zł.  ( a wiadomo jak wysokie są składki Zakładu Ucisku Społecznego) Z tym, że na blankieciku było dochód (!!!!!!!!!!!) 44 zł 38 gr, zaliczka na podatek 8 zł, z tego  wyszło 36 zł 38 gr, ale listonosz dał tylko 36, grosze przepadły.

Dzień świra czy co?

I jak tu dążyc do Hakuny Mataty? prędzej dojdę do czeskiego filmu….

To książka. Przyciągnęła mnie malarskim tytułem, malarską okładką (tak, okładka ważna rzecz, nastrój towarzyszy przez całą książkę) I nie zawiodła mnie. To opowieśc magiczna, tak magiczna jak “Uczta Babette” czy “Czekolada”. I choc ta pierwsza w odcieniach szarości i brązów, a tu rozmigotana różnorodnością kolorów i smaków Indii, to jednak nawiązująca do wspólnej, pierwotnej magii. Magii uczuc, cierpienia, zrozumienia, przebaczenia, wdzięczności. A cudowne smaki są katalizatorem, wyzwolicielem tych uczuc. Książka jest opowieścią o ludzkich losach, prawdzie i o tym, że cierpimy wtedy, gdy oddalamy się od tego, co prawdziwe, odcinamy się od jedności z naturą. Książka wciąga i nie puszcza, dopóki się jej nie przeczyta. Uwielbiam ją.

Z wielką radością zapraszam na wystawę malarstwa w Galerii Katarzyny Napiórkowskiej, Warszawa ul Puławska 17.

Obrazy będą wystawione od 1 do 14 kwietnia, wprawdzie wernisażu nie przewidziano, ale za to będzie można spokojnie pooglądac

A może cośtam napiszę od czasu do czasu, choć jestem juz inną osobą, toć i profil trzeba zmienić.  Kolorki wam zostawiłam, chcecie, to poczytajcie, ala mam nadzieję, że jak coś skrobnę to będzie ciekawiej i mniej ambitnie.

Ciekawy artykuł znalazłam dziś na onecie. W Polsce tego tak nie widać, u nas dzieje się to z opóźnieniem, co jest też szansą… Przewrotnie cytuję fragment:

“Jednak sztuka przynosi coś znacznie większego – prestiż społeczny. Ten, kto nie posiada dzieł sztuki, nie należy do towarzystwa. Kto na poważnie identyfikuje się ze sztuką, zakotwicza swój własny obraz w aurze elitarności. Sztuka jest nowym uzasadnieniem egzystencji, kupno arcydzieła staje się aktem indywidualizacji, może pasją, a nawet rodzajem religijnego erzacu.”

Link do artykułu: tutaj

Mądre słowa (podobno) Wisławy Szymborskiej, które znalazłam błądząc po serwisie www.umysl.pl Przytaczam tutaj, bo warto je czytać częściej, mocno pamiętać o podstawach, pierwszych przyczynach, własnym sercu.

“Przychodziła chwila, kiedy poeta zamykał za sobą drzwi, zrzucał z siebie wszystkie te peleryny, błyskotki i inne poetyczne akcesoria i stawał w ciszy, w oczekiwaniu na samego siebie, nad nie napisaną jeszcze kartką papieru. Bo tak naprawdę tylko to się liczy. {…} Natchnienie nie jest wyłącznym przywilejem poetów czy artystów w ogólności. Jest, była, zawsze będzie pewna grupa ludzi, których natchnienie nawiedza. To Ci wszyscy, którzy świadomie wybierają sobie pracę i wykonują ją z zamiłowaniem i wyobraźnią. Bywają tacy lekarze, bywają tacy pedagodzy, bywają tacy ogrodnicy i jeszcze setka innych zawodów. Ich praca może być bezustanną przygodą, jeśli tylko potrafią w niej dostrzec coraz to nowe wyzwania. Pomimo trudów i porażek ich ciekawość nie stygnie. Z każdego rozwiązanego doświadczenia wyfruwa im rój nowych pytań. Natchnienie czymkolwiek ono jest rodzi się z bezustannego nie wiem”.

 Artykuły o sposobach łączenia kolorów opracowałam między innymi na podstawie książki “Kolor we wnętrzach” autorstwa Annie Sloan i Kate Gwynn, którą to pozycję serdecznie polecam z uwagi na fantastyczne, inspirujące zdjęcia – oraz, rzecz jasna wspaniałe opracowanie. Część o psychologii kolorów opracowałam na podstawie wielu różnych źródeł, między innymi “Kolory-charakter-przeznaczenie” Bernd A.Mertz oraz “Nauka o barwach” J.W. Goethego

Błękity

Najbardziej intensywne, nie rozjaśnione bielą dają wrażenie ciepła.
Jako kolor ścian dobrze komponują się z obrazami, ozdobnymi lustrami. Pasują do nich biel, złoto, czerwień i oranż.

Indygo

Komponuje się z barwą pomarańczową, czerwienią i bielą.

Ciepły błekit

Pasuje do terakoty, żółcieni, czerwieni, fioletów, ale przede wszystkim dobrze wygląda z bielą.

Jasny błekit:
Łączyć z oranżem, bielą, jasną zielenią i złotymi detalami.

Ciemny, chłodny błękit:

Kolor mundurów i “okresu błękitnego” Picassa.
Dobrze wygląda z bielą, złotem, ostrym różem, cytrynową żółcienią.

Szaronienieski:

Komponuje się z bielą, barwą kremową, terakotą, głębszymi tonami błękitu, zieleni, odrobiną koralu, a także oranżami i żywymi czerwieniami.

Psychologia koloru:

Symbol nieba, nieskończoności, spokoju, zaufania, logiki, ciszy, wierności, partnerstwa, łagodności. Kolor wody, żródła życia. Symbol Matki Boskiej. Uspokaja emocje i pomaga w komunikacji. Obniża ciśnienie krwi.
Jest to barwa zimna, w dużej ilości może działać przygnębiająco i nieprzyjaźnie.
Jako granat najczęściej używana w mundurach, ubraniach służbowych, ma wzmacniać poczucie bezpieczeństwa, niezawodności, uczciwości, zaufanie.

Osoby, które lubią niebieski chcą osiągnąć harmonię, wierzący, ale bez przesadnej religijności, spokojni i poważni.
Osoby, które nie lubią niebieskiego nie znalazły drogi do własnego wnętrza, walczą ze swoimi namietnościami.

Indygo
Królewski błękit, a jednocześnie blue jeans.
Osoby, które lubią indygo czują się kimś szczególnym, nadprzeciętnym, wydawałoby się nowoczesne, a jednak przywiązane do tradycji
Osoby, które nie lubią indygo nie rozumieją sztuki, lub nie czują potrzeby. Nie zajmują się przeszłością.

Artykuły o sposobach łączenia kolorów opracowałam między innymi na podstawie książki “Kolor we wnętrzach” autorstwa Annie Sloan i Kate Gwynn, którą to pozycję serdecznie polecam z uwagi na fantastyczne, inspirujące zdjęcia – oraz, rzecz jasna wspaniałe opracowanie. Część o psychologii kolorów opracowałam na podstawie wielu różnych źródeł, między innymi “Kolory-charakter-przeznaczenie” Bernd A.Mertz oraz “Nauka o barwach” J.W. Goethego

 Zielenie

Błekitna zieleń (turkus)

Łączy się ją z terakotą ciemnymi błekitami, bielą, oranżem, ochrą, kolorem rudym, kasztanowym.

Ciemną zieleń natomiast ze szkarłatem, purpurą, pomarańczem, ciemnymi żółcieniami i jasnym błękitem.

Szarozielony to neutralne tło dla oranży, fioletów, błękitów, różów i karmazynu.

Soczysta zieleń

Dobrze wygląda z żółcieniami, ochrami, bladą lub ciemną barwą zielonobłękitną, a także z różem.

Jasna zieleń to doskonałe tło dla innych barw: bieli, żółcieni barwy kremowej, terakoty, matowych różów i szarości.

Żółta zieleń:
dla niej dobre są połączenia z błękitami, fioletami, czerwieniami.

Barwa oliwkowa komponuje się z różem weneckim, jasną czerwienią, chłodnymi żółcieniami i ochrą.

Psychologia koloru: symbol równowagi, harmonii, ukojenia, bezpieczeństwa, wiosny, odnowy, życia, rozwoju, czystości, równowagi, świeżości, nadziei, wytrwałości. Negatywnie (w zbyt dużej ilości lub złym odcieniu) jest symbolem fałszu, perfidii, trucizny, zwątpienia.

 Kolor ten wprowadza równowagę, działa pozytywnie na serce, rozluźnia,  koi oczy – ludziom, których bolą oczy zaleca się patrzenie na zieleń

Osoby, które lubią zieleń kochają przyrodę, cenią tolerancję i wzajemną pomoc.
Osoby, które nie lubią zieleni nie czują się związani z przyrodą. Zwolennicy postępu i techniki.

Osoby, które lubią turkusowy dążą do duchowego spełnienia
Osoby, które nie lubią  turkusowego  to realiści pragnący wszystko objąć rozumem.

 Artykuły o sposobach łączenia kolorów opracowałam między innymi na podstawie książki “Kolor we wnętrzach” autorstwa Annie Sloan i Kate Gwynn, którą to pozycję serdecznie polecam z uwagi na fantastyczne, inspirujące zdjęcia – oraz, rzecz jasna wspaniałe opracowanie.

Część o psychologii kolorów opracowałam na podstawie wielu różnych źródeł, między innymi “Kolory-charakter-przeznaczenie” Bernd A.Mertz oraz “Nauka o barwach” J.W. Goethego

Oranż

Ta barwa ma wiele odcieni. Ze względu na swoje ciepło wymagają one łączenia z barwami zimnymi – chłodnymi zieleniami oraz błękitami.

Psychologia koloru:  symbol witalności, siły duchowej, ochoty do zycia,spokojnej radości, równowagi, inspiracji, sfery sztuki. Działa ożywczo, pobudza do pozytywnych zmian, wzbudza życzliwość, wzmacnia zaufanie do samego siebie, niezależność. Pobudza apetyt. W aspekcie negatywnym, to znaczy gdy jest go zbyt dużo lub w złym odcieniu, wzmacia frywolnosć, brak dojrzałości, frustrację

Osoby, które lubią pomarańczowy są rozsądnymi optymistami, cenią kulturę i chcą nadać swemu życiu określony cel.
Osoby, które nie lubią pomarańczowego nie mają jasno wyznaczonego sensu i celu swojej drogi życiowej, chcą by nimi kierowano.

Czerwień

Brązowoczerwony:
Ta barwa to terakota, palona ziemia.
Współgrają z pokrewnymi odcieniami ciepłych czerwieni, żółtą ochrą i umbrą. Dużu efekt daje połączenie tej barwy z różnymi odcieniami błękitów.

Czerwień oranżowa:
Pasuje do brązowawej, ciepłej oraz bladej czerwieni. Doskonale wygląda także z czernią, a im bardziej pomarańczowa, tym lepiej jej z turkusem (widzieliście film “Aviator”? szczególnie jego początek?)

Szkarłat

Czyli najintensywniejsza czerwień. Żywa, rozweselająca wnętrza. Efektownie wygląda połączona z bielą i czernią, ożywiona błękitem. Może to być morski, zielononiebieski odcień lub niebieskoszary.

Chłodne czerwienie (z domieszką błękitu) czyli malinowy i wiśniowy dobrze komponują się z fioletem i oranżem.
Ciemne czerwienie lubią połączenia z oliwkowym odcieniem zieleni.

Delikatne czerwienie i róż lubią natomiast połączenia z barwą kremową, zieleniami i szarościami, brązami, z niewielkimi akcentami karminu, terakoty.

Psychologia koloru: czerwień przyciąga wzrok, ostrzega, pobudza. Oddziałowuje fizycznie, podnosząc ciśnienie krwi. Wzbudza żywe emocje. Nie powinna być stosowana w nadmiarze w pokojach dziecięcych, także w ubraniach dziecięcych małego psotnika Nadaje się natomiast do takich pomieszczeń jak przedpokój i korytarz.
Symbolizuje: niebezpieczeństwo, agresję, walkę, ogień, krew, gniew, energię, miłość, żywotność, siłę, radość, zdrowie.

Osoby, które lubią czerwień lubią podejmować ryzyko, są pewni siebie, aktywni.
Osoby, które nie lubią czerwieni  unikają ryzyka i pokus, chcą panować nad swymi emocjami. 
 

“Źródła siły wewnętrznej” to tytuł małej książeczki benedyktyna Anselma Gruna. Lecz niech nie zwiedzie Cię jej rozmiar, bowiem jej treść jest wielka.

Autor jest psychoterapeutą i przewodnikiem duchowym. Często spotykając się z ludźmi wyczerpanymi, wypalonymi, dostrzegł, że tęsknią oni jakby za źródłem, z którego mogliby zaczerpnąć energię.
Autor rozróżnia 2 rodzaje źródeł, analogicznie do tych, ktore występują w naturze:
-źródła wody podskónej, które są mętne i szybko się wyczerpują
-źródła wody gruntowej, które są czyste i niewyczerpywalne.

Jeśli ludzie robią to, co kochają, to, do czego czują się stworzeni, wtedy czerpią ze swojego czystego źródła.
Jeśli czerpią z mętnego źrodła, szybko ulegają wypaleniu i wyczerpaniu. Przymus robienia kariery i stres blokują kreatywność. Strach i problemy są spychane do podświadomości i powodują choroby.

“To, co z człowieka emanuje, dowodzi, z jakiego źródła czerpie”. Ale żeby odkryć w sobie czyste źródła, musimy najpierw skonfrontować się z mętnymi.

Co odcina nas od tych źródeł? Między innymi:

-negatywne emocje: strach przed ludźmi, przed zrobieniem czegoś źle
-ambicja – jeśli jest zbyt duża ma wiele wspólnego z chciwością, trzeba też zwrócić uwagę na ambicję związaną z życiem rodzinnym
-pracoholizm, który jest uzależnieniem
-perfekcjonizm – wewnętrzna, paraliżująca presja
-rywalizacja i konkurencja
-brak pewności siebie
-depresja
-złość
-poświęcanie się dla innych i zapominanie o własnych potrzebach.

Jak odkryć swoje czyste źródła?

 Można sięgnąć do dzieciństwa, przypomnieć sobie: w co mogłam bawić się całymi godzinami i nie czuć zmęczenia? (ja osobiście lubiłam samotnie włóczyć się wśród dzikich sadów, zbierać rośliny, albo bawić się z koleżanką lalkami, wymyślałyśmy niesamowite przygody, historie, “robiłyśmy” filmy. Stwierdzam więc, że moim źródłem jest dzika przyroda i świat wyobraźni…)

Lub do wyobraźni, by stworzyć w niej własny świat.
Na przykład wyobrazić sobie coś na czym można się skupić, zamiast skupiać się na negatywnych rzeczach.
Wyobrazić sobie gdzie się dobrze czujemy i wzmacniać te sytuacje,
Można też wracać do przyjemnych wspomnień. Można marzyć – autor zaleca, żeby najpierw marzyć, a potem zastanawiać się co zrobić by te marzenia spełnić. Ludzie zazwyczaj czynią odwrotnie.
W ciągu dnia możemy obserwować: jakie czynności dodają nam energii, a jakie ją zabierają. Kiedy robimy coś, co daje nam energię,pracujemy i zapominamy o sobie. Pracując zyskujemy energię. Na koniec jesteśmy zmęczeni, ale jest to zmęczenie przyjemne. Kiedy narzucamy sobie coś z zewnątrz, tracimy energię i czerpiemy z mętnego źródła.

Anselm Grune przytacza liczne przykłady ludzi, którzy odkryli swoje źródła. Opisuje na przykład mężczynę, który miał tak nieszczęśliwe dzieciństwo, że uciekł w wyobraźnię, stworzył w niej własny świat. Kiedy dorósł, założył firmę, czyli stworzył swoisty “świat”.
Znalazłam tam też coś dla siebie: autor opisuje kobietę, która jako dziewczynka, bawiąc się lalkami dbała, żeby zawsze miały one piękne otoczenie. Została nauczycielką. Kiedy odkryła swoje źródło – doszła do wniosku, że jej zadaniem jest uwrażliwić dzieci na piękno. Bowiem jak pisze autor “Piękno jest w filozofii Platona postacią bytu, jego wyrazem. Wszelki byt jest prawdziwy, dobry i piękny. Poprzez piękno mam więc udział w bycie. Wtedy utrzymuję kontakt z samym sobą, doświadczam siły i żywotności. Poprzez piękno mam również udział w bycie boskim. Doświadczenie piękna staje się źródłem zywotności i radości.”

Każdy ma swoje indywidualne źródła i powinien je odkryć. Najczystszym i niewyczerpalnym źródłem, jest źródło Ducha Swiętego. Autor poświęcił jedną trzecią swojej książki temu zagadnieniu. Choć nie mam odwagi i kompetencji, by ją tu opisać, śmiem twierdzić, że nie spotkałam się do tej pory z tak jasnym i normalnym podejściem do tej sprawy. Napiszę tylko, że takie książki zmieniają życie. Na lepsze. Polecam gorąco tę książkę, jak i inne książki Anselma Gruna.

Na koniec piękny cytat: “Twoje źródło bije też dla innych. Naszym zadaniem jest stawać się dla siebie nawzajem błogosławieństwem”